Le Touquet-Paris-Plage

Le Touquet-Paris-Plage, het grote strand van een chique badplaats en een historisch glijsportterrein (zandzeilen racet er sinds 1910): een reusachtig wad bij laag tij bezaaid met vlakke poelen, en, als bonus voor de zelfstandigen, het vlakke bekken van de Canche-monding wanneer de wind aflandig draait op het strand.

Le Touquet is het grote strand van een chique badplaats — Paris-Plage — en een historisch glijsportterrein: zandzeilen racet er sinds 1910, en de kiteschool zit aan dezelfde zuidbasis als de zandzeilers. De spot heeft twee wateren. Eerst de zeedijk: open zee, vlak en kabbelig met kleine golven die duidelijk opbouwen bij wind rond 15 knopen, en vooral de befaamde 'bâches' — het noordelijke equivalent van de Atlantische baïnes. Deze gaten, die zich vormen, verplaatsen en hervormen met de getijden, bieden vlak water aan kiters, maar ze kunnen twee meter diep worden en, bij afgaand tij, sleurt een zeer sterke stroming je naar zee: als je te voet vastraakt, zwem je parallel aan het strand. Drie verdrinkingen op de Côte d'Opale hebben het gevaar in herinnering gebracht. Het wad is enorm en de bodem ervan is niet te onthouden. In het zuiden, tegenover het thalassocentrum, komt het wrak van de Socotra, gestrand in 1915, bij springtij boven — net daar waar je rigt voor ruimte bij sterk tij. Het tweede water is het bekken van de Canche-baai, in het noorden: vlak, ideaal voor freestyle van zelfstandigen, maar enkel rijdbaar bij opkomend tij — en let op, de veilige sector is daar omgekeerd vergeleken met het strand (je rijdt er noordwest; de zuidwest, veilig op de zeedijk, wordt daar aflandig). In de zomer wordt kiten ten zuiden van de watersportbasis samengeperst, de rest is zwemzone. En het getij bepaalt alles: bij springtij op hoogwater blijft er bijna geen strand over. Een prachtige veelzijdige spot, zolang je de regels van zijn twee gezichten nooit verwart.