Voor je de auto inlaadt, zie het water echt.
De preview wordt direct in de KiteReady-kleuren gegenereerd — geen foto nodig.
Le Touquet-Paris-Plage is het grote strand van een chique badplaats en een legendarisch glijsportterrein — zandzeilen racet er sinds 1910. Voor kiten twee wateren in één spot: het enorme wad van de zeedijk, golven en vlak water in de poelen bij laag tij, en, als bonus voor de zelfstandigen, het vlakke bekken van de Canche-baai voor freestyle. Ruimte zat en een veelzijdig speelterrein — zolang je de regels van zijn twee gezichten nooit verwart.
Het karakter van Le Touquet is zijn gespleten persoonlijkheid, en daar draait alles om. Aan de zeedijkzijde: open zee, kleine golven die rond 15 knopen opbouwen, en de befaamde 'bâches', die vlakke kommen die het getij uitgraaft en verplaatst over het enorme wad. Aan de noordzijde, erachter, het bekken van de Canche-baai: vlak, beschut water gemaakt voor freestyle van zelfstandigen. Twee terreinen, maar een valstrik ertussen: de veilige sector keert om van het ene naar het andere. De zuidwest die je naar het strand terugbrengt, wordt aflandig in het bekken, waar je eerder noordwest rijdt. Verwar je de twee, dan vertrek je de zee op zonder het te beseffen. Boven alles het getij: getijverschil tot zo'n 8 meter, en bij hoogwater blijft er bijna geen strand over — dan rig je in het zuiden, richting thalasso, net daar waar het Socotra-wrak (1915) bij springtij weer bovenkomt. Dat alles op een strand dat de zandzeilers al meer dan een eeuw delen. Veelzijdig en groot, zolang je altijd weet op welk gezicht je je bevindt.
Aangekondigd als open voor alle niveaus: het enorme strand en het vlakke water in de poelen maken leren mogelijk, maar het getijverschil, de omkerende stromingen en de branding bij harde wind maken dat een beginner via een school gaat (twee zijn ter plaatse actief). Het Canche-bekken is dan weer vlak water voor freestyle voor zelfstandigen — niet rijdbaar bij laag tij, en de stroming daar moet je respecteren.
bron : spots.universkite.fr ↗Op de zeedijk rijd je van zuid naar noord via het westen om onshore te blijven; de overheersende wind is zuidwest, die op het einde van een depressie vaak naar noord draait. Een regime van westelijke depressies, beste seizoen herfst tot lente. De golven bouwen duidelijk op vanaf 15 knopen, met vlak water in de poelen bij laag tij. Wanneer de wind naar noordoost of oost draait (aflandig op het strand), wijk je uit naar het Canche-bekken.
bron : spots.universkite.fr ↗Twee aparte wateren. De zeedijk / zuidbasis: open zee, parkeren bij de zuidelijke watersportbasis (bd Pouget) en in het noorden (Saint-Jean 2). De Canche-baai, in het noorden: een vlak bekken in de monding, bereikbaar via de noordelijke watersportbasis en dan een pad langs de Canche. Ongeveer 2 u 30 van Parijs. Handig baken: gebruik liever 'noordelijke zeedijk / parking Saint-Jean 2' dan het oude baken 'Aqualud', een park dat sinds 2019 gesloten is.
bron : akifkite.fr ↗Twee actieve scholen: de École de Kitesurf des 3 Baies (EK3B), gevestigd aan de zuidelijke watersportbasis Bertrand Lambert (max drie beginners per instructeur, radio leerling-instructeur, douches na de sessie), en Kitezone 62 (onthaal aan de bestelwagen op parking Saint-Jean 2). De Opale Kite Club is de genoemde vereniging aan de kant van de Canche-baai. De zuidbasis heeft douches en kleedkamers. Let op: dit zijn AFKITE-gelabelde scholen, geen 'FFVL' — verwar de aansluiting niet.
bron : ecoledekitedes3baies.com ↗Het gevaar nummer één van Le Touquet zijn de 'bâches': kommen die twee meter diep kunnen worden en die, bij afgaand tij, leeglopen en je naar zee zuigen met een zeer sterke stroming. Te voet erin gevangen, zwem parallel aan het strand, nooit tegen de stroming in. Drie verdrinkingen op de Côte d'Opale herinneren eraan dat dit niet theoretisch is. De valstrik: ze vormen, verplaatsen en hervormen zich van het ene tij op het andere — op dit reusachtige wad is de bodem niet te onthouden, je leest hem elke sessie opnieuw. Diezelfde getijstroom duikt, krachtig, op in open zee én in het Canche-bekken.
bron : francebleu.fr ↗Getijverschil van ruim 5 meter, tot zo'n 8 m bij springtij: bij hoog tij blijft er bijna geen strand over, en bij springtij rig je eerder in het zuiden (richting thalasso) voor ruimte — net daar waar het Socotra-wrak bij springtij bovenkomt. De stroming keert om met het getij (noord rond hoogwater, zuid rond laagwater). Een valstrik om nooit te vergeten: op het strand is de veilige sector west/zuidwest, maar in het Canche-bekken wordt de zuidwest aflandig — daar rijd je eerder noordwest, en de dijk is bij hoog tij niet altijd zichtbaar.
bron : akifkite.fr ↗In de zomer is enkel het deel ten zuiden van de watersportbasis open voor kiten, de rest is zwemzone — een regel gemeld door de spotgidsen, want de gemeentelijke verordening is niet teruggevonden. Het strand herbergt ook zandzeilers (een historisch bolwerk): het delen is een gegeven, maar geen bron beschrijft een corridor of een voorrang — blijf alert op het wad, zonder een regel te verzinnen. Aan de kant van de Canche-baai is de kitestatus binnen het natuurreservaat niet door de bronnen beslecht: noch uitdrukkelijk verboden, noch toegestaan — check bij de beheerder (Eden 62) voor je iets beweert.
bron : spots.universkite.fr ↗Deze ruimtes vullen zich met feedback van de community.
Juli is hier niet het seizoen
Waar de wind in juli wél goed staat, voor jouw niveau:
Een paar bronnen om deze spot te ontdekken.